İspanya'da konut krizinin sembolü haline gelen 87 yaşındaki Maricarmen Abascal'ın, 23 Eylül'de 70 yılı aşkın süredir yaşadığı Madrid'deki dairesinden zorla sedyeyle çıkarılması, ülke genelinde büyük çaplı protestolara yol açmıştı. Avukatının açıklamasına göre Abascal artık evine dönebilecek. Olay şu ki bu tahliye sadece bir kişinin dramı değil; İspanya'nın yıllardır kanayan yarası olan konut krizinin, en acımasız yüzünü gözler önüne seren bir fotoğraf karesiydi.
İşin perde arkasına bakınca tablo daha da netleşiyor. İspanya'da kira fiyatları son on yılda kontrolden çıkmış durumda; turistik kısa dönem kiralamalar, yabancı yatırımcıların konut alımları ve yetersiz sosyal konut arzı, sıradan insanı kendi mahallesinde yaşayamaz hale getirdi. Abascal gibi dar gelirli ya da emekli kişiler, yıllardır oturdukları evlerde bile tahliye tehdidiyle karşı karşıya kalıyor. 70 yıllık bir kiracılık geçmişi, hukuki süreçlerde ne yazık ki yeterli koruma sağlamıyor. Engelli bir kadının sedyeyle sokağa çıkarılması ise bardağı taşıran son damla oldu; sokaklara dökülen binlerce kişi aslında sadece Abascal için değil, kendi gelecekleri için de haykırdı.
Bu dönüş, kamuoyu baskısının ve hukuki mücadelenin bir sonucu olarak okunmalı. Ancak asıl mesele şu: Abascal'ın geri dönmesi tek başına bir zafer değil, sistemik bir çözümün başlangıcı olabilir mi? İspanya'da konut politikalarının acilen gözden geçirilmesi, sosyal konut stokunun artırılması ve tahliye süreçlerinde yaşlı, engelli ve kırılgan gruplar için daha güçlü koruma mekanizmaları kurulması gerekiyor. Aksi halde bir Maricarmen kazanırken, onlarcası sessizce kapı önüne konmaya devam edecek.