çocuk istismarı materyali bulundurmakla suçlanan 82 yaşındaki thomas markle'ın dosyası, insanın en çok "nasıl olur" dediği yerlerden birine dokunuyor. florida'da gözaltına alınmasıyla başlayan süreç aslında tek bir baskınla açıklanacak gibi değil; fbi'ın los angeles'ta yaklaşık 20 yıldır kiralanan iki depoda yaptığı arama, olayın ne kadar uzun bir sessizlik içinde biriktiğini gösteriyor. bir deponun yirmi yıl boyunca kimsenin dikkatini çekmemesi, toplum olarak nerelere bakmadığımızın da fotoğrafı.
magazin tarafına bakınca mesele daha da rahatsız edici. meghan markle'ın babası olarak yıllardır manşetlerde gezen bir adamın adı, bu kez aile dramı köşelerinde değil, adalet bakanlığı açıklamalarında geçiyor. kraliyet ailesine yakınlık üzerinden kurulan o eski hikâyenin yerini şimdi mahkeme salonu alıyor. 82 yaşında birinin bu suçlamayla anılması, yaşın masumiyet üretmediğini; aksine bazı şeylerin onlarca yıl boyunca bir depoda, bir evde, bir ailenin içinde saklı kalabildiğini hatırlatıyor.
bana kalırsa asıl konuşulması gereken şey, bu tür materyalin varlığının tesadüfen ortaya çıkması. yirmi yıl kiralanan bir depo, bir soruşturmanın parçası olmasa belki de hiç açılmayacaktı. toplumun çocuk istismarıyla mücadelesi, bir ünlünün babası gözaltına alınınca gündeme gelen bir haber değil; her gün, her depoda, her ekranın arkasında süren bir dikkat meselesi olmalı. haberin kaynağı da gösteriyor ki bu hikâyenin magazin kısmı kısa sürede unutulur, ama çocukların korunması kısmı asla unutulmamalı.