şiir akımları sorunsalı, edebiyat tarihçiliğinin en yapay kurgularından biridir; zira akım denilen şey, çoğu zaman şairin kafasındaki kaostan çok, eleştirmenin sonradan çizdiği bir trend çizgisidir. sözlük tanımıyla: belli bir dönemde ortak estetik, biçim veya dünya görüşü etrafında kümelenen şair topluluklarının oluşturduğu hareketlerdir denir ama işin aslı, her akım kendinden öncekini reddederek doğar, kendinden sonrakine de malzeme olur. gerçeği şu ki, sembolizmden sürrealizme, imgecilikten ikinci yeni'ye kadar her etiket, şairin tekil sesini bir çekmeceye tıkmak için uydurulmuş bir debug aracıdır; şiir ise o çekmecenin kapağını sürekli kırıp dışarı taşar.