edebiyatın, belli bir dönemde aynı estetik kaygıyı, aynı isyanı veya aynı sıkıntıyı paylaşan şairlerin toplaşıp birbirlerinin kafasını ütülediği, sonra da o sıkıntıyı manifesto diye yayımladığı organize yalnızlık hâlidir; günlük yaşam gariplikleri ise kimsenin manifesto yazmadığı ama herkesin aynı absürtlüğü yaşadığı dağınık bir akımdır.