kosova'da eski liderlere verilen hapis cezalarına karşı priştine'de yüzlerce kişinin sokaklara dökülmesi, yalnızca bir hukuki itiraz değil; kolektif belleğin adalet terazisiyle hesaplaşmasıdır. bir halkın kurtuluş mücadelesini yürüten isimlerin yıllar sonra mahkeme salonlarında sanık sandalyesine oturtulması, savaşın kazananı ile kaybedeni arasındaki o ince çizginin hâlâ silinmediğini gösteriyor. protestocular için bu cezalar, geçmişi yeniden yargılamak değil; geçmişi yeniden yazmak isteyen bir iradenin tezahürü.
insan doğası gereği kahramanlarını yargı önüne çıkaran her sistem, o toplumun ruhunda onulmaz bir yara açar. zira adalet evrensel bir ilke olsa da, her toplumun hafızasında adaletin rengi farklıdır. priştine sokaklarındaki öfke, sadece mahkeme kararına değil; uluslararası hukukun küçük bir devletin tarihine ne ölçüde müdahale edebileceğine dair kadim bir sorgulamanın dışavurumudur. burada mesele suçun varlığı ya da yokluğu değil; kimin hafızasının resmî tarih sayılacağıdır.