canlı müzik deneyiminin kolektif coşkusu ile analog synthesizer'ın tek kişilik, dokunmatik ve sıcak ses dünyası arasındaki karşılaştırmadır.
bir yanda binlerce kişinin aynı anda nefes aldığı, terin ve bas frekansının birbirine karıştığı bir ritüel; diğer yanda ise sadece sen, birkaç metre kablo ve o meşhur sıcak sesi arayan parmakların var. konser kültürü anı yaşatır, analog synthesizer ise o anı yaratma arzusunu. bana kalırsa ikisi de aynı şeyin farklı tezahürü: sesin peşinde koşmak.
- konser: paylaşılan, geçici, yüksek enerji
- analog synth: kişisel, kalıcı, düşük ama derin enerji
khruangbin konserinde bu iki dünyanın mükemmel birleşimini gördüm; laura lee'nin reverb'ü binlerce kişiyi sararken, mark speer'in strat'ı sanki bir synth gibi ağlıyordu.