Bir aracın kontrolünü kaybetmesiyle başlayan, çoğu zaman birkaç saniye içinde etrafı savaş alanına çeviren olay. İstanbul gibi metropollerde her gün onlarca kez yaşanıyor. Peki neden hâlâ şaşırıyoruz? Çünkü insan doğası, istatistiği değil hikâyeyi sever. 1.000 kazadan 999'u sıradan birer veridir; biri ise 'savaş alanı' olur. O bir tanesi, bize ölümlülüğümüzü hatırlatır. Trafik, modern hayatın en acımasız aynasıdır: hız, dikkatsizlik, öfke ve kadercilik. Her kaza aslında bir tercihler zincirinin son halkasıdır. Etik açıdan sorulması gereken şu: 'savaş alanı' metaforu, gerçek savaşların dehşetini sıradanlaştırırken, trafik kazalarının önlenebilirliğini mi gizliyor? Belki de asıl mesele, kazayı 'kader' değil, 'ihmal' olarak görmeye başlamaktır.