insanın betonla, trafikle ve bitmeyen bir koşturmacayla imtihanıdır. kalabalık içinde yalnızlık diye özetlenen o meşhur hissin fabrikasıdır; her sabah metroya tıkılırken "neden buradayım" diye sormana ramak kalır ama maaş yatar, unutursun. zamanında yazdığımız gibi (bkz: #GVkjXq952ce9anst16WRH) minimalist yaşam sadeleşmek der, şehir ise her ay yeni bir abonelikle eşyalarını çoğaltır; ikisi arasındaki fark biri azla mutlu olmayı öğrenirken diğerinin sürekli daha fazlasını istemesidir. kısacası şehir seni hem var eder hem tüketir, sen yine de sabah 7'de alarmı kapatıp koşmaya devam edersin.