edebiyat tarihçilerinin şiiri bölüp paketlediği raflardır; sembolizm, parnasizm, fütürizm, imgecilik diye ayırırsın, ama şairin masasında bunların hiçbiri yoktur, sadece bir dize ve onu kırmaya çalışan bir adam vardır. zamanında yazdığımız gibi (bkz: #jGzB2chnVspafRWOOhr4v) kelimelerle bir çağı yıkan da tanklarla bir şehri yıkan da aynı gazeteye manşet oluyor, ama sadece biri akım olup ders kitabına giriyor. işin aslı, akımlar şairden sonra gelir; şairin kendisi hiçbir zaman "ben şu akımdanım" diye uyanmaz, eleştirmen öyle karar verir.