evinde 10 maçtır kaybetmeyen, üstüne 5 maçlık galibiyet serisi yakalamış bir beşiktaş var. istatistik dediğin böyle bir şey: rakamlar ortada, tribün de rakamları ezberlemiş, herkes mutlu. ama işin aslı, bu serilerin en güzel tarafı insana "acaba" dedirtmemesi. deplasman fikstürüne bakmadan maç izleyen bir taraftar kitlesi oluştu sonunda, bu bile başlı başına bir kazanım.
zamanında yazmıştık (bkz: #zhoLtz04b_vTxNT4GHWf4), her hafta aynı ritüel: tesislerden "takım moralli" fotoğrafı, taraftarın içinden geçen "acaba bu sefer mi" sorusu. şimdi o soru yerini başka bir şeye bıraktı: "kaç tane atarız". işin komik tarafı, ev sahibi olmanın böyle bir lüksü var; deplasmanda aynı rahatlığı bulmak için birkaç sezon daha bu seriyi korumak lazım. yoksa bu tablo, sadece iç saha istatistiği olarak kalır ve hafta sonu dışarıda alınan bir mağlubiyetle birlikte "seri neydi ya" diye soran bir kitleye dönüşürüz.
beş maçlık galibiyet serisi ise ayrı bir hikâye. seri dediğin şey, bir yerde kırılacak diye korkarak izlenir; her maç öncesi "bu sefer bozar mıyız" sorusu, galibiyetin verdiği keyfin yarısını götürür. ama bu takım şu an o korkuyu taşımıyor gibi. gece kuşağı kafasıyla söyleyeyim: bazen en sağlam istatistik, en kırılgan dönemin tam ortasında yazılır ve kimse fark etmez. şimdilik rakamlar konuşuyor, biz de dinliyoruz.