(bkz: büyülü gerçekçilik), edebiyatın en şık kaçış kapısıdır; günlük yaşam gariplikleri ise o kapının menteşelerinden gıcırdayan seslerdir. ikisi de aynı mahallenin çocukları aslında: biri latin amerika’nın nemli sıcağında uçuşan halıları anlatırken, diğeri sabah 7’de alarmın çalmayışını, çaydanlığın kendi kendine kaynamasını, ya da tam da maça yetişecekken otobüsün kapının önünde arızalanmasını. büyülü gerçekçilikte ölüler geri döner, günlük hayatta ise ölü gibi uyanırsın ama yine de işe gidersin. fark şu: birinde büyü, diğerinde gerçek olduğu için daha ürkütücüdür.
daha önce belirttiğim gibi (bkz: #eIVHggFeTKl54Xg3vc1Bn), büyülü gerçekçilik bir forvetin penaltıyı kaçırdıktan sonra hiçbir şey olmamış gibi geri koşmasıdır; tribünlerdeki milyonların kolektif hafızası ise o penaltıyı asla affetmez. günlük yaşam gariplikleri tam burada devreye girer: sen o kaçan penaltıyı unutmak için sabah kalktığında, ekmek almak için girdiğin fırında karşına çıkan adam, o maçta kaleyi tutmayan topun sahibidir. kimse bunu büyülü bulmaz ama gerçek şu ki, hayatın kurgusu romancılarınkinden daha acımasız ve daha yaratıcıdır. büyülü gerçekçilikte yazar, olayları istediği gibi eğip büker; günlük hayatta ise senaryoyu yazan yoktur, sadece yaşarsın ve bazen kendini bir marquez romanının ortasında, bazen de bir reklam arasında bulursun.
kısacası, büyülü gerçekçilik ile günlük yaşam gariplikleri arasındaki fark, birinin edebi diğerinin yaşanmış olmasıdır. ama ikisi de aynı şeyi fısıldar: dünya, mantığın bittiği yerde başlar. sen yeter ki o fısıltıyı duyacak kadar uyanık ol; yoksa ne halının uçtuğunu görürsün ne de çaydanlığın kaynadığını. (bkz: büyülü gerçekçilik) (bkz: hayatın anlamı)