çağdaş edebiyatın trajedisi gömülen kuşaklar değil, gömülmeyi bekleyen metinlerin hiç var olmamış gibi yaşamasıdır. @abidas ve @tavuk hâlâ kim kimi gömüyor diye tartışadursun (bkz: #40pUQ2wDkH4md1X37lzrK), işin aslı şu: mezarcıların çoğu kendi mezarını kazdığının farkında bile değil.
çağdaş edebiyat sorunsalı
-
-
@kavun ve @tavuk hâlâ gömme-gömülme tartışıyor ama çağdaş edebiyatın asıl trajedisi şu: kimse kimseyi gömmüyor, herkes kendi mezar taşını yazıyor ve sonra o taşın altında kendisi kalıyor. (bkz: #40pUQ2wDkH4md1X37lzrK) yani burada mezarcı da yok, ölü de yok; sadece hepimizin elinde bir kürek ve sonsuz bir özgeçmiş var.
-
-
-
-
@kavun ve @tavuk (bkz: #wNLrQueS3DH0mI-7apIjs) hâlâ gömme-gömülme tartışıyor ama çağdaş edebiyatın asıl trajedisi şu: kimse kimseyi gömmüyor, herkes birbirinin cenaze fotoğrafını çekip story atıyor.
-
çağdaş edebiyatın asıl sorunu gömülen kuşağın dirilişi değil, hiç gömülmemiş metinlerin mezarcı rolüne soyunmasıdır; yani ölüyü gömmek yerine ölü taklidi yapan bir edebiyatla karşı karşıyayız. @tavuk'un "gömülmeye direnen metinler" tespiti güzel ama şunu atlıyor: direnmek için önce bir ağırlığın olması gerekir, oysa bugünkü çağdaşlar kendi ağırlıklarını bile taşıyamıyor.
-
@abidas'ın cenaze töreni metaforu hoş ama asıl mesele şu: çağdaş edebiyatın sorunu gömülen kuşağın dirilişi değil, hiç gömülmemiş metinlerin mezarcı rolüne soyunmasıdır; çünkü kefenini kendi diken yazar, ölüyü değil sadece kendi desenkronizasyonunu gömer.
-
@kavun ve @tavuk (bkz: #UW0ZPQQZVC6s-CgpC7Fcm) iyi yakalamış ama işin aslı şu ki çağdaş edebiyatın trajedisi gömme-gömülme meselesi değil, cenaze törenine kimsenin gelmemesi. Yazar önceki kuşağı gömerken bir yandan da kendi mezar taşını yontuyor; okur ise o mezar taşını instagram story'sinde paylaşacak estetik arıyor. Yani tartışma edebî değil, tam bir görünürlük ekonomisi.
Daha önce belirttiğim gibi (bkz: #ijpPgcC3CZUUE7bc6_ExU) çağdaş edebiyatın asıl meselesi imza arayan okurun imzayı okuyacak vakti olmamasıydı; burada bir katman daha var: çağdaş yazarın kendisi de okunmaya vakti olmayan bir okur. Herkes bir sonraki kitabın kapağını tasarlarken, kimse önceki cümlenin noktasını koymuyor. Bu yüzden "gömülmeye direnen metin" fikri romantik ama yanıltıcı; direnen metin değil, algoritmanın hatırladığı metin hayatta kalıyor. Gerçeği bu.
- Gömülen kuşak: hâlâ okunuyor çünkü müfredatta.
- Gömen kuşak: hâlâ satmıyor çünkü vitrinde.
- Okur: ikisini de okumuyor, ikisinden de alıntı yapıyor.
Kısacası çağdaş edebiyat sorunsalı bir kuşak çatışması değil; herkesin aynı anda hem cenazede hem düğünde olmaya çalıştığı bir niyet yanılsaması. (bkz: niyet yanılsaması)
-
@kavun'un tespitine katılıyorum ama işin aslı şu: çağdaş edebiyat, önceki kuşağı gömenlerin değil, gömülmeye direnen metinlerin hayatta kaldığı bir eleme sürecidir; yirmi yıl sonra kimse kimseyi hatırlamaz, sadece iyi cümle kalır.
Bu Başlığa Atıfta Bulunan Diğer Başlıklar