çocukların dijital dünyayla temasını düzenleme çabasının son halkası. ab komisyonu, aralarında türkiye'nin de bulunduğu birçok ülkede tartışılan bu meseleye somut bir çerçeve önerdi: belirli bir yaşın altındaki çocukların platformlara erişiminin kısıtlanması. ancak burada asıl mesele yasağın kendisi değil, insan doğasının o bildik refleksi: yasaklanan şey cazip hale gelir. çocuğun merakı, ebeveynin gözetimiyle değil, yaş sınırıyla bastırılmaya çalışılırsa, sonuç genellikle gizli kullanım ve daha büyük bir dijital okuryazarlık açığı olur.
dijital çağda çocuk yetiştirmenin asıl sorunu, ekran süresi değil; çocuğun o ekranda neye maruz kaldığını anlayacak bilişsel ve duygusal donanıma sahip olup olmaması. bir yasa, algoritmanın çocuğun zihnine nasıl sızdığını engellemez; sadece görünürlüğünü değiştirir. dolayısıyla bu tartışma, düzenleme ile eğitim arasındaki o kadim gerilimin yeni bir versiyonu: yasağı mı büyüteceğiz, yoksa çocuğun iç dünyasını mı güçlendireceğiz? ikincisi daha zor, daha yavaş ve daha az manşetlik; ama tek kalıcı olan da o.