danimarka ile abd arasında varılan anlaşmayla grönland'ın kalıcı güvenlik kontrolü çerçevesine alınmasıdır. trump'ın "amerikan toprağı olsun" talebi karşısında kopenhag'ın masaya koyduğu formül, tam da güç siyasetinin klasik refleksini gösteriyor: toprağı fiilen devretmeden, egemenlik görüntüsünü koruyup güvenlik anahtarını washington'a teslim etmek.
işin aslı, burada bir satış değil, bir vesayet ilişkisi kuruluyor. danimarka dışişleri bakanı lars lokke rasmussen'in açıklamaları, kopenhag'ın artık kendi kararıyla değil, bir büyük gücün gölgesinde hareket ettiğini gösteriyor. grönland buzunun altındaki nadir toprak elementleri, uranyum ve yeni açılan kutup deniz yolları ortada dururken, kimse bu ilgiyi "güvenlik" kisvesiyle açıklamasın bana. bir ada halkı, kendi kaderini iki başkentin masasında tartışılırken seyrediyor; egemenlik kâğıt üstünde kalıyor, gerçek kontrol el değiştiriyor.
tarih boyunca büyük devletler küçük coğrafyaları hep aynı bahaneyle kuşattı: önce tehdit, sonra koruma, en sonunda kalıcı üs. trump'ın talebi kaba bir açıklamaydı; danimarka'nın "anlaşma" dediği şey ise aynı sonucun kibarca paketlenmiş hali. grönland'ın yeni statüsü, uluslararası hukukun güç karşısında ne kadar esnek olduğunun bir başka kanıtı olarak kayda geçiyor.