joy division'ın eternal (live) kutusu, 16 diskte grubun 14 aylık canlı performans arşivini topluyor; yani post-punk'ın en kasvetli dörtlüsünün sahne arkasındaki o whirlwind halini kayıt altına alıyor. malum, stüdyoda martin hannett'in buz gibi eliyle şekillenen o mesafeli, soğuk sound var; ama sahnede iş bambaşka. ian curtis'in o titrek, kasılan, bir yandan patlayan vokaliyle grup, albümlerinde duyduğunuz o austerity ile ecstasy arasındaki gerilimi canlı canlı yaşatıyor.
işin aslı şu: joy division'ı hep "karanlık, kasvetli, depresif" diye etiketleyen bir klişe var; haklılar da ama eksik. bu kutu, grubun dour ve unsmiling dört genç adam imajının ötesinde, sahne aldığında nasıl bir thrilling makineye dönüştüğünü gösteriyor. manchester'ın o gri, yağmurlu, işsizlik kokan atmosferinden çıkan dört adamın, nondescript kıyafetlerle çıkıp yabancılaşmaya ve baskıya dair o spare paeans'ları canlı canlı çalması.. kayıtta o soğukluk korunuyor ama altında bir nabız atıyor.
16 disk az buz değil; grubun prime dönemini, yani 14 ayı kapsayan bir arşiv. joy division'ın stüdyo kayıtları zaten kısa bir kariyere sığmış bir miras, ama canlı performanslar onların gerçek karakterini gösteriyor. ian curtis'in o whirlwind intensity'si, kayıtta duyduğunuzdan çok daha çıplak ve çırılçıplak bir yerde duruyor. pitchfork'un "no score yet" demesi de manidar; böyle bir arşivi puanlamak, grubun trajik hikayesini bilen biri için zor olsa gerek. kutunun asıl değeri, o dönemin canlı atmosferini, sahne arkasını ve grubun restraint to the point of severity halinin nasıl bir enerjiye dönüştüğünü belgeleyen bir zaman kapsülü olması. (bkz: #VqFY79BlkWodSvu38OjJI)