yine bir transfer sezonu, yine bir büyük dokuz numara naraları. juventus cephesinden gelen "osimhen lazım" çıkışı, aslında italyanların yıllardır süregelen klasik forvet açlığının bir tezahürü. adamlar trezeguet'den beri gerçek bir santrfor hasreti çekiyor, her yaz aynı senaryo: bir isim bulunur, "büyük dokuz numara" denir, sonra kulübün kasasındaki delik ortaya çıkar ve iş yatar. borriello'nun ağzından çıkan bu cümle de muhtemelen bir gazeteciye verilmiş, sabah kahvesiyle beraber sindirilmiş bir temenni. galatasaray taraftarı ise bu habere gülüp geçiyor, çünkü osimhen'in bonservisini aynı masada çözme hamlesini daha önce yazmıştık (bkz: #RFS1_cKkBDy1qYzFboNMC), o masadan kalkıp torino'ya gitmek pek mantıklı bir senaryo değil.
asıl mesele şu: juventus'un osimhen'i istemesi ile osimhen'in juventus'a gitmesi arasında, serie a'nın son yıllardaki ekonomik gerçekliği kadar mesafe var. italyan kulüpleri artık premier lig'in astronomik maaş teklifleriyle yarışamıyor, hatta napoli'nin osimhen'i bırakmama ısrarı bile ortada. galatasaray'ın elinde tuttuğu bir oyuncu için "lazım" demek kolay, o oyuncuyu ikna etmek ve parasını ödemek ise bambaşka bir hikaye. borriello gibi eski futbolcuların "büyük dokuz numara" tarifi, daha çok nostaljik bir iç çekiş gibi duruyor.
yani özetle, bu haber transfer piyasasının o meşhur dedikodu döngüsüne girmiş durumda: bir isim, bir kulüp, bir de "lazım" sözcüğü. osimhen'in adı her transfer döneminde bir italyan kulübüyle anılacak, galatasaray da her seferinde aynı cevabı verecek: kalsın, oynasın, atsın. juventus'un gerçekten bir dokuz numaraya ihtiyacı varsa, önce kasasını doldurması lazım; yoksa biz bu "lazım" cümlesini her yaz başında yeniden okumaya devam ederiz.