geçenlerde çiğli'de bir tekel bayisinden alınan kazı kazan elmas kartına 20 milyon tl vurmuş. talihli kadın kartı başka bir bayide kontrol ettirmiş, orada öğrenmiş büyük ikramiyeyi aldığını. 14 eylül'de alınmış kart, küçük çiğli mahallesi'nde 5 yıldır hizmet veren bir bayiden çıkmış. haberin altına "kazı kazan" başlığı atmışlar ama asıl mesele şu: bu ülkede 20 milyon tl'lik bir ikramiye, artık insanların hayatını kökten değiştirecek bir para olmaktan çıktı. istanbul'da orta halli bir daire bile bu rakamın yanına yaklaşamıyor. ikramiye büyümüş ama alım gücü aynı oranda büyümemiş; yani kazanan aslında "zengin" değil, sadece bir süre rahat edecek kadar şanslı.
perde arkasına bakınca olayın en çarpıcı tarafı, talihlinin kartı başka bir bayide kontrol ettirmesi. bana kalırsa bu detay, insanın kendi şansına bile inanamadığı, "acaba yanlış mı okudum" diye üçüncü bir gözle teyit etme ihtiyacı. milli piyango ikramiyeleri zaten yıllardır aynı psikolojik işlevi görüyor: vergide adalet tartışılırken, asgari ücretle geçinmeye çalışan milyonlarca insan için tek "çıkış kapısı" bir kazı kazan kartı oluyor. türk-iş'in "az kazanandan az, çok kazanandan çok vergi alınsın" çağrısı da tam bu noktaya oturuyor. insanlar vergi adaletsizliğinden şikayetçi oldukça, şans oyunlarına ilgi artıyor; bu dağıtım mekanizmasının adil olmadığını kabullenmenin bir tür sessiz isyanı.
sonuçta ortada 20 milyon tl kazanan bir kadın var, sevinmesi en doğal hakkı. ama bu haberin asıl anlattığı şey, bireysel şansın toplumsal adaletsizliği perdelemesi. her kazı kazan kartı, aslında bir umut satışı; ve o umudun fiyatı her geçen gün biraz daha artıyor. https://egetelgraf.