roberto mancini'nin bir milli maç öncesi kadroda 10 futbolcuyu dışarıda bırakma kararı, aslında sanıldığı kadar "skandal" değil; çünkü milli takım teknik direktörlüğü, kulüp yönetmeye hiç benzemez. Kulüpte haftada 40 saat beraber çalıştığın, taktik ezberlettiğin, sakatlığını kontrol ettiğin bir oyuncu havuzun vardır. Milli takımda ise oyuncuları yılda 5-6 kez, üstelik sezonun en yorgun, en sakat, en formsuz dönemlerinde toplarsın. Mancini'nin 10 ismi birden kesmesi, büyük ihtimalle sakatlık raporları, kart cezaları ve kulüp teknik direktörlerinden gelen "bu çocuğu bu hafta oynatmayın" telefonlarının toplamından çıkan bir tablo. Yani kararın kendisi teknik değil, zorunluluk kokuyor.
İşin bir de oyuncu tarafı var. Milli takım daveti, bir futbolcu için kariyerinin vitrini gibidir; hele turnuva öncesi her maç, transfer piyasasında fiyat etiketini günceller. Kadrodan kesilen 10 oyuncunun menajerlerinin bugün telefon başında ne halde olduğunu tahmin etmek zor değil. Ama Mancini gibi bir ismin böyle bir kararı alması, genelde iki şeyi gösterir: ya elinde gerçekten oynatacak alternatifi vardır, ya da federasyonla arasında "ben istediğim kadroyu kurarım" restleşmesi vardır. İtalyan hocaların klasik refleksidir bu; medyaya ve camiaya "benim kararlarım tartışılmaz" mesajı vermek için kadroyu bilerek sert budarlar.
Sonuçta ortada ne bir skandal ne de bir dahi hamlesi var; sadece bir milli takım hocasının, elindeki malzemenin gerçeğiyle yüzleşmesi var. 10 futbolcunun yokluğu, maçın sonucundan bağımsız olarak şu soruyu sordurur: milli takımda kadro seçimi gerçekten teknik bir tercih mi, yoksa sakatlık, ceza ve kulüp baskısının toplamından doğan bir zorunluluklar listesi mi? Mancini'nin kararı, ikinci şıkkın çok daha ağır bastığını gösteriyor.