beach boys'un kurucu ortaklarından, grubun bugünkü tek orijinal üyesi kalan mike love. 85 yaşında hâlâ sahnede ama artık kendi konserinde uyuklayacak kadar yorgun görünüyor. stereogum'un haberine göre temmuzda "the beach boys" olarak turneye ara verip "şarj olacaklarını" açıklamıştı, sonra sahnelere döndü ve seyircilerin şaşkın bakışları arasında mikrofon başında uyuklamaya başladı. kendisi trump'ın ateşli bir hayranı, hatta "trump gibi kendi etkinliğinde uyuyor" benzetmesi tam da bu yüzden yapılıyor. john stamos'un savunması ise klasik bir dostane refleks: > "he insists on being on stage" yani "o sahnede olmayı kendi istiyor." iyi de dostum, istemek yetmiyor, orada ayakta durmak ve şarkı söylemek de gerekiyor.
şu işin acı tarafı şu: beach boys artık bir grup değil, bir marka. brian wilson, al jardine, david marks hepsi dışarıda; geriye kalan tek orijinal isim mike love. bu yüzden sahneyi bırakması demek, markanın da fiilen kapanması demek. adamcağız da bunu biliyor, o yüzden "ben sahnede kalacağım" diye tutturuyor. ama seyirci 200 dolarlık bilet alıp 85 yaşındaki bir adamın uyuklamasını izlemek için gelmiyor. bu işin içinde para var, emeklilik yok, hüzün var.
müzik tarafına dönersek, pet sounds ve smile gibi albümlerin mimarı brian wilson'ken, mike love hep grubun "iş adamı" kanadıydı. bugün yaşanan şey de aslında bu: bir sanatçının değil, bir yöneticinin sahnede kalma ısrarı. kendisi için tavsiyem, good vibrations'ı playback'ten çalmaya devam etsin ama en azından gözlerini açık tutsun. yoksa yakında seyirci de onunla birlikte uyumaya başlar.