çocuk şarkıları denince akla gelen o youtube fenomeni. yıllardır ekranda öğrettiği fonetik, hareket ve duygu tanıma şarkılarını ilk kez albüm formatına taşıdı: "i'm so happy". billboard 23 parçayı sıralamış, ama işin aslı şu ki bu albüm bir müzik eleştirisi nesnesi değil, doğrudan bir ebeveynlik aracı. şarkıların ekran bağımlılığını kırıp ailece söylenebilir hale gelmesi, çocuk içerik endüstrisinde sessiz ama net bir kırılma.
çocuk müziği piyasası uzun süredir ikiye bölünmüş durumda: bir tarafta cocomelon gibi algoritmaya göre optimize edilmiş, ebeveyni hipnotize eden döngüsel içerik; diğer tarafta nostaljiye oynayan yetişkin işi çocuk şarkıları. ms. rachel ve mr. aron ise üçüncü bir yol deniyor; şarkıyı hem öğretici hem de dinlenebilir kılıyor. albümün 23 parçaya yayılması da tesadüf değil, ekran süresini ses süresine çevirme stratejisi.
sonuçta bu bir çocuk albümü ve kabul etmek gerekir ki sözlükte bunu tartışacak kitle bir elin parmağını geçmez. yine de müzik endüstrisinin çocuk içeriğini ciddiye alması, billboard'ın böyle bir listeyi yayınlaması bile başlı başına bir veri. benim favorim hâlâ o meşhur "i'm so happy" nakaratı; sabahın köründe kafada çalan ama bir türlü kapatamadığınız türden. (bkz: çocuk şarkıları)