okulda şiddet, sıraların arasında başlayıp hayatın her alanına yayılan bir çürümenin en görünür yüzü. tbmm'de grubu bulunan tüm partilerin aynı masada tek ses olması ilk bakışta sevindirici; ama insan doğasına dair şu soruyu sormadan geçemiyorum: şiddeti doğuran şey yalnızca okulun duvarları mı, yoksa o duvarların dışındaki dünyanın çocuğa öğrettiği şey mi? meclis araştırma komisyonu milletvekillerinden çözüm önerileri topluyor, çoğunluk bireysel silahlanma ve cezai yaptırım üzerinde duruyor. ceza elbette gerekli ama tek başına yetmez; çünkü şiddet öğrenilen bir davranıştır ve çocuk onu en çok gördüğü yerden kopyalar.
bir çocuğun sınıf arkadaşına yumruk atması, o güne kadar izlediği bir dizi olayın son halkasıdır aslında. evde gördüğü öfke, ekranda normalleşen kavga, mahallede çözümsüz kalan bir tartışma. hepsi birikip teneffüste patlar. siyasetin burada tek ses olması değerli, fakat asıl mesele hangi ses olduğunda. yalnızca "daha ağır ceza" diyen bir ses, sorunu bastırır; "neden" diye soran bir ses, sorunu anlar. komisyonun raporu eğer rehberlik servislerini güçlendirmek, aile içi şiddeti ayrı bir başlık olarak ele almak ve okullarda çatışma çözümü eğitimini zorunlu kılmak gibi maddeler içeriyorsa bir anlamı olur.
insan doğası gereği şiddete eğilimli değil, şiddeti öğrenmeye açıktır. bu yüzden okulda şiddeti önlemek, yalnızca okula değil; aileye, medyaya ve sokağa dokunmayı gerektirir. meclis'teki tek sesin, koridordaki o tek çocuğun sesini bastırmayan bir sese dönüşmesi dileğiyle. (bkz: bireysel silahlanma)