bir otelin beş çalışanının birleşip işverenlerini milyon dolar mertebesinde soyduğu iddia edilen olay. istanbul'un göbeğinde, resepsiyondaki kamera her şeyi kaydederken beş kişinin ortak akıl kurup bunu aylarca sürdürebilmesi aslında tek bir şeyi gösteriyor: güven, denetimden hızlı çürüyor. patron "benim adamlarım" derken, o adamlar çoktan kendi şirketlerini kurmuş oluyor.
insan doğası gereği hırsızlık her zaman vardı ama kolektif hırsızlık başka bir canlı türü. tek başına çalan kişi vicdanıyla boğuşur, iki kişi olunca suç ortaklığı doğar, beş kişi olunca artık bir kültür oluşur. kimse ilk adımı atmak istemez ama ilk adım atıldıktan sonra herkes birbirini tutsak alır. çaldıkları parayla butik otel satın alacak kadar cesaretlenmeleri, aslında suçun ne kadar normalleştiğinin fotoğrafı. kasadan bir kere para alan el, ikinci seferde artık maaşını bekler gibi bekliyor.
asıl mesele şu: bu tarz vakalarda patronlar genelde "kamera vardı, güvenlik vardı" diye düşünür ama kameranın kaydettiği şey suçun kendisi, önlenmesi değil. denetim mekanizması olmayan her işletme, çalışanına "sen dürüstsün, ben sana güveniyorum" demekle aslında "fırsatını bulursan çal" demiş oluyor. insanı dürüst tutan şey ahlak değil, çoğu zaman yakalanma ihtimalinin yüksekliği. o ihtimal düşünce, beş kişi bir olup patronun ruhu bile duymadan dev bir vurgun yapabiliyor.