mevsimlerin insan ruhuna yaptığı sessiz müdahalelerin en belirginidir. meteoroloji raporlarının "bursa'da sonbahar havaları" diye özetlediği şey, aslında sıcaklığın ve nemin bir kent üzerinde kurduğu geçici ama derin bir hükümranlıktır. yazın o cömert, savurgan aydınlığından sonra gelen bu ılık-kapalı, puslu-kararsız atmosfer; insanı ne tam teslim alır ne de tam serbest bırakır. tam da bu yüzden huzursuzluk verir: doğa, kendini geri çekerken bir şeylerden vazgeçtiğini itiraf etmez, sadece gösterir. bursa gibi bir şehirde bu, uludağ'ın eteklerinden inen serinliğin çarşıdaki kalabalığa karışması, insanın omuzlarında taşıdığı yükün farkına varması gibidir.
insan doğası mevsim geçişlerine karşı savunmasızdır; çünkü geçiş, beraberinde belirsizlik getirir. yazın giyilen o rahat, hafif kıyafetlerin yerini alacak katmanlar, aslında bir tür varoluşsal hazırlıktır. bu hazırlığı yapmayanlar, akşam serinliğinde üşür ve doğanın kendilerine hatırlattığı o küçük ama keskin uyarıyı alırlar: hiçbir şey kalıcı değildir, hele ki konfor. meteorolojinin "sonbahar havaları" diye paketlediği bu dönem, bize doğanın ritmine uyum sağlama erdemini öğretir; direnenler için ise sadece bir rahatsızlık, bir burun akıntısı, bir hüzünlü akşamüstüdür.