bir şirketin çip mimarisi seçimi ile bir devletin/şirketin stratejik karar alma mekanizması arasındaki yapısal benzerliği anlatan başlık. ikisi de aslında birer optimizasyon problemidir: kısıtlı kaynak (silikon alanı, bütçe, zaman), belirsiz gelecek (hangi iş yükü patlayacak, hangi pazar büyüyecek) ve geri dönüşü olmayan taahhütler (fab yatırımı, ISA kilidi). daha önce belirttiğim gibi (bkz: #D8zacwXyUQXrNvXUYB1Ef) x86-arm-risc-v tartışması teknik bir üstünlük yarışı değil, bir stratejik bahis meselesidir. intel'in x86'da ısrarı, arm'ın mobildeki zaferi, risc-v'nin açık kaynak kartını oynaması hep aynı sorunun farklı cevapları: gelecekte hangi iş yükü baskın olacak ve sen o gün geldiğinde hâlâ ayakta olacak mısın?
çip mimarisi kararlarının en acı tarafı, geri dönüşünün neredeyse imkânsız olması. bir ISA'yı benimsediğinde, o ekosisteme yatırım yapan yazılımcı, derleyici, doğrulama aracı zincirini de yanında taşırsın. bu yüzden arm'ın mobilde kazandığı zafer, aslında apple'ın 2008'de p.a. semi'yi alıp kendi silikonunu yapma kararına kadar uzanır. stratejik karar dediğimiz şey, çoğu zaman bugünün en iyisini seçmek değil, yarının en kötüsüne dayanabilecek olanı seçmektir. nvidia'nın cuda'yı 2006'da açması da böyle bir hamleydi; o gün kimse derin öğrenmenin patlayacağını bilmiyordu ama cuda, o patlamaya hazır bir kaldıraçtı.