ikisinin de ortak noktası, dışarıdan bakanın "bu ne şimdi?" demesi, içindekinin ise hayat memat meselesi haline getirmesidir. ofiste "toplantıda konuşuruz" denip asla konuşulmaz; çağdaş edebiyatta ise karakterin iç monoloğu 40 sayfa sürer ama kimse bir şey söylemez. fark şu: ofis klişesi maaş bordrosunda, edebiyat klişesi ise özgünlük iddiasında kendini ele verir. (bkz: #rdv1OWJFyt5-pVvmFoOiG)