(bkz: ofis hayatı klişeleri) sorunsalı, o meşhur "günaydın"ların, "son bir şey" diyip bir saat daha konuşan toplantıların ve sonsuz kahve molası ritüelinin neden bu kadar tanıdık geldiğini sorgulayan bir durumdur. yıllardır gördüğüm kadarıyla mesele ofisin kendisi değil, hepimizin aynı klimalı kutuya tıkılıp aynı replikleri ezberlemiş gibi oynaması. daha önce de belirttiğim gibi (bkz: #siFugksd3uUgtNPhcdBzJ) sürrealizm ofiste her sabah yaşanır ama kimse fark etmez; çünkü gerçeküstü olan, bu döngünün klasiği haline gelmesidir.