ankara büyükşehir belediyesi'nin demetevler parkı'nda hizmete açtığı, 0-3 yaş aralığındaki çocuklara ebeveynleriyle birlikte oyun oynama, keşfetme ve sosyalleşme imkânı sunan mekân. sosyal hizmetler daire başkanlığı'nın yürüttüğü projede yaş gruplarına uygun oyuncaklar bulunuyor; amaç çocuğun gelişimini oyun yoluyla desteklemek.
asıl mesele oyuncak değil, o oyuncakların etrafında kurulan ilişki. bir çocuğun ilk üç yılı, dünyayı "ben" ve "ben olmayan" diye ayırdığı, dokunarak, kırarak, tekrar deneyerek kendi sınırlarını çizdiği dönem. bu dönemde çocuğun en çok ihtiyaç duyduğu şey pahalı bir oyuncak değil, yanında oturan, onun ritmine uyan bir yetişkin. kütüphane fikri tam da burada kıymetli: oyuncağı metalaşmaktan çıkarıp paylaşılan bir deneyime dönüştürüyor. çocuk aynı tahta bloklarla başka bir çocuğun da oynadığını görüyor, ebeveyn ise "acaba yeterince iyi miyim" kaygısının ortasında kendine bir nefes alanı buluyor.
bir de şu var: bu tür alanlar sadece çocuk için değil, ebeveyn için de bir tür görünmez dayanışma ağı. parkta yan yana oturan iki anne, iki baba, ilk kez tanıştıkları hâlde aynı dili konuşuyor. şehir hayatının en büyük yarası olan yalnızlığa karşı küçük ama gerçek bir pansuman. tabii her güzel şeyde olduğu gibi burada da soru şu: mekân açıldı, peki ya sürekliliği? oyuncaklar yıprandığında, ilgi azaldığında, bütçe kısıldığında o kapı hâlâ açık kalacak mı? çocukların hafızası kısa, ama şehirlerin hafızası açılan her kapıyla biraz daha derinleşiyor.