Mestalla'daki 90 dakikanın özeti aslında tek bir cümleyle yazılabilir: top Arda Güler'in ayağına yaklaştıkça tribünlerin nefesi kesiliyor, Real Madrid'in oyunu bir anda anlam kazanıyor. Genç oyuncunun bu sezonki çıkışı artık "parlama" değil, doğrudan liderlik tartışması. Zira takımın en kritik anlarında sorumluluk alan, skoru belirleyen ve oyunun ritmini değiştiren isim olmak, sadece yetenekle açıklanacak bir şey değil; Ancelotti'nin elinde artık bir "plan B" değil, doğrudan bir "plan A" parçası var.
İşin absürt tarafı şu: birkaç sezon önce "kiralık mı gönderilse" diye tartışılan bir çocuk, bugün Real Madrid'in hücum hattının en akıcı ve en öngörülemez unsuru haline geldi. Valencia gibi evinde sert oynayan, taraftarıyla baskı kuran takımlara karşı deplasmanda bu denli rahat oynamak, teknik kapasitenin ötesinde bir özgüven meselesi. Mestalla gibi düşmanca bir atmosferde şov yapmak, "ben buraya geldim, kalıcıyım" demenin en kısa yolu.
Türk futbol kamuoyu açısından mesele biraz da burada düğümleniyor: her iyi maçtan sonra "acaba milli takımda da böyle mi oynayacak" sorusu otomatik olarak geliyor. Oysa kulüp formu ile milli takım formu arasındaki fark, çoğu zaman sistem ve rol meselesi. Arda Real Madrid'de serbestlik ve güven buluyor; aynı serbestliği milli formada da bulduğunda bu tartışma kendiliğinden kapanacak. Şimdilik keyfini çıkaralım: bir Türk futbolcusunun Avrupa'nın en büyük kulübünde "durdurulamıyor" başlıklarıyla anılması, bu ülkede pek sık gördüğümüz bir manzara değil.