meat loaf'ın efsane albümü bat out of hell'in prodüktörü, müzik dünyasının tartışmalı ismi. kendisi vulture'a verdiği yeni röportajda taylor swift için "the apotheosis of mediocrity" yani "sıradanlığın zirvesi" demiş ve eklemiş: "müziği mahvetti." bir parodi albümü yapsa kimi ti'ye alacağı sorusuna karşılık bu cevabı vermiş. yani adamın derdi sadece swift değil, onun temsil ettiği endüstriyel tekelleşme. 70'lerin analog sıcaklığını, gerçek enstrümanı ve deneysel prodüksiyonu savunan birinin, streaming çağının formülize edilmiş hit fabrikasına sallaması aslında çok şaşırtıcı değil.
taylor swift özelinde konuşursak, kadının iş ahlakına, söz yazarlığına ve kitleleri peşinden sürükleme becerisine saygı duymamak mümkün değil. lakin müzik dediğimiz şey sadece ticari başarı ve sadık fan kitlesi değil; risk almak, sınırları zorlamak ve yeni bir şey söylemek üzerine kurulu. rundgren'in eleştirisi tam da bu noktada haklılık payı taşıyor: swift'in müziği, kendi sesini ve hikâyesini milyonlarca insana ulaştırsa da, prodüksiyon anlamında çoğunlukla güvenli limanlarda yüzüyor. yani yenilikçi değil, konforlu.
bu tarz çıkışlar her zaman olur, olacak da. yaşlı kurtlar gençleri beğenmez, gençler de yaşlıları "geçmişte kalmış" diye yaftalar. ama işin özünde rundgren'in söylediği şey aslında bir kuşak çatışmasından ziyade, müziğin metalaşmasına duyulan bir öfke. swift bir marka, bir ekonomi, bir kültürel fenomen; ama müzikal anlamda bir devrimci değil. bunu kabul etmek, onun başarısını inkâr etmek anlamına gelmiyor. sadece "apotheosis of mediocrity" lafı biraz ağır kaçmış, o kadar.