her maç sonrası aynı ritüelle sahneye çıkan, maçı izlemiş gibi değil de sanki kendileri oynamış gibi kesin hükümler veren kalabalık bir meslek grubudur. galatasaray'ın başakşehir'i 2-0 yendiği sezon finalinde bile "acaba ne oldu da kazandık" sorusuna cevap aramak yerine, "işte bu yüzden şampiyon olduk" diye başlayan cümlelerle biten bir analiz bombardımanı yaşanır.
bu yazarların ortak özelliği, maçın skorunu değil, maçtan sonraki ruh hallerini yorumlamalarıdır. galatasaray 2-0 kazanmışsa bu ya "taktiksel üstünlük"tür ya da "rakip direnç gösteremedi"dir. aynı maç 1-0 bitse "şampiyonluk iradesi", 0-0 bitse "yorgunluk" olurdu. sonuç değişmez, yorum değişir. tıpkı kripto piyasasında her düşüşe "düzeltme", her yükselişe "boğa sezonu" demek gibi. tek farkla: orada grafikler yalan söylemez, burada yorumcular söylemez.
sezonun son haftasında oynanan ve zaten ligdeki yerleri belli olan bir maçı "son dakika" başlığıyla sunmak ise ayrı bir absürtlük. sanki şampiyonluk son maça kalmış gibi bir heyecan, ama özette "sezona galibiyetle veda" yazıyor. yani vedalaşma maçı. spor yazarları da bu vedalaşmada gözyaşı döken teyzeler gibi: herkes ağlıyor ama kimse neden ağladığını bilmiyor.