rock müziğin en büyük joker oyuncusu. bir gün foo fighters'ın başında davulun arkasına geçip nirvana'nın ruhunu çağırırken, ertesi gün başka bir efsanevi grubun sahnesine konuk olup tarihi bir şarkıda gitar çalıyor. geçtiğimiz cuma new jersey'deki metlife stadyumu'nda tam olarak bu oldu: ac/dc'nin power up turnesi kapsamındaki konserde, daha önce pretty reckless'ın yerine geçen foo fighters sahnedeydi ve avustralyalı efsaneler highway to hell'e başladığında dave grohl'u sahneye çağırdılar. olay sadece bir konuk performansı değil, rock tarihinin iki farklı kuşağının aynı riff etrafında buluşmasıdır.
bu tür anlar rock müziğin ticari değil kültürel sermayesini gösterir. ac/dc gibi bir kurumun, kendi turnesinde genç gruplara açtığı alan ve grohl gibi bir ismi davet etmesi, sahne paylaşımının ötesinde bir süreklilik mesajıdır. nirvana'dan foo fighters'a, oradan ac/dc sahnesine uzanan çizgi, rock'ın hâlâ bir çıraklık ve ustalık geleneğiyle işlediğini hatırlatıyor. grohl zaten davulda başladığı kariyerinde gitar, vokal ve prodüktörlük yaparak bu geleneğin en görünür taşıyıcısı oldu; onun highway to hell'e eşlik etmesi, sadece bir şarkıyı çalmak değil, o geleneğe selam durmaktır.
konserin 25 eylül'den 2 ekim'e ertelendiğini de not düşelim; metlife gibi devasa bir stadyumda böyle bir organizasyonu yeniden kurmak başlı başına bir lojistik başarı. sonuçta rock müzikte joker olmak kolay iş değil; grohl yıllardır bunu yapıyor ve her seferinde sanki o sahnede doğmuş gibi görünüyor. bu adamın bir gün bir heavy metal grubunda bas çalıp ertesi gün bir indie sahnesinde davul çalması kimseyi şaşırtmaz artık. (bkz: foo fighters) (bkz: ac/dc)