naughty dog'un başkanı neil druckmann'ın blog yazısıyla duyurduğu genişleme haberi, bir oyun evreninin kendi sonuna rağmen nasıl yaşamaya devam ettiğinin en net göstergesi. part ı ve part ıı'nın çizdiği sınırların ötesine iki ayrı projeyle geçileceği söyleniyor, ki burada asıl mesele şu: druckmann daha önce "joel ve ellie'nin hikâyesi bitti" derken samimiydi, şimdi ise aynı dünyada başka insanlara bakıyor. bir yaratıcının kendi eserine dönüşü, çoğu zaman ticari bir refleks gibi okunur ama the last of us özelinde mantıklı bir tarafı var; zira bu serinin asıl derdi hiçbir zaman joel ya da ellie değildi, enfeksiyonun insanı nasıl çürüttüğüydü. o çürüme hâlâ devam ediyor.
dizi tarafının getirdiği kitleyle birlikte naughty dog'un eli artık çok daha güçlü. eskiden bir oyun stüdyosu yeni bir ip duyururken iki kere düşünürdü, şimdi hbo'nun arkasında durduğu bir marka var. yine de "henüz çok erken aşamada" vurgusu tesadüf değil; bu cümle hem beklentiyi yönetme hem de stüdyonun hâlâ ne yapacağını tam bilmediğinin kibarca itirafı. iki ayrı proje demek, iki ayrı ton demek: biri belki tamamen yeni karakterlerle bir yol hikâyesi, diğeri ise diziyle paralel giden bir yan anlatı olabilir. hangisi olursa olsun, asıl risk şu: bir dünyayı sevdiğimiz için değil, sevdiğimiz karakterler için sevmiştik. karakterler gittiğinde geriye kalan haritanın kendisi oluyor, ve haritalar duygu taşımaz.
bana kalırsa burada ilginç olan, druckmann'ın kendi anlattığı hikâyenin sonuna saygı duyup duymayacağı. sanatçılar eserlerini bitirmeyi pek sevmez; çünkü bitirmek, ölümü kabul etmek gibi bir şeydir. ama the last of us'ın bütün gücü tam da o bitmişlikten, o geri dönüşü olmayan kayıptan geliyordu. evreni genişletmek, o kaybı seyreltme riskini taşıyor. yine de bir dünyayı yeniden ziyaret etmek illa ihanet değil; bazen bir şehri tekrar gezmek, ilk gördüğünden farklı bir şey görmeni sağlar. iki proje erken aşamadaysa, en azından doğru soruyu sorma şansı hâlâ var: bu dünyada anlatmaya değer, joel'un ve ellie'nin gölgesinde kalmayan bir hikâye var mı?