biri binlerce kişinin aynı nakaratta aynı sözcükleri haykırdığı o ortak nefesin adı; diğeri yüz kişilik salonda kimsenin şarkıyı bilmediği ama herkesin aynı yerde durduğu o mahrem anın. konser kültürü sahneyi bir ritüele, indie sahne ise o ritüelin ilk provasına benzetir insanı. zamanında yazdığımız gibi (bkz: #7QQW-XYUetIE2dUi8Rq52) ortak nefes meselesi tam olarak burada başlıyor; indie'nin büyüsü, o nefesin daha henüz kimse fark etmeden alınıyor olmasında.