japon oyun endüstrisinin batıdaki gibi toplu işten çıkarma kasırgasına yakalanmaması, sanıldığı gibi japonların daha "iyi kalpli" olmasından değil; yapısal ve kültürel birkaç sert gerçekten kaynaklanıyor. eski tencent games iş geliştirme direktörü amir satvat'ın edge magazine'e (sayı 428) anlattığına göre üç temel sebep var: yönetici maaşları batıya kıyasla kat be kat düşük, şirketler live-service (canlı servis) balonuna kapılmamış ve ekipler çok daha küçük tutulmuş.
buradaki asıl mesele şu: batıda bir stüdyo 300 kişilik bir ekip kurup tek bir live-service oyununa yüz milyonlarca dolar gömüyor, o oyun tutmayınca da o 300 kişiyi bir cuma günü kapı önüne koyuyor. japonya'da ise ekip zaten 50-80 kişi civarında, oyun çıkınca biter ve yeni projeye geçilir; kimse bir oyunu sonsuza kadar "içerik pompalayarak" ayakta tutmaya çalışmaz. bu yüzden bir proje patladığında kaybedilen iş sayısı batıdaki gibi binleri bulmuyor. yönetici maaşlarındaki uçurum da cabası; batıda bir ceo yılda 10-20 milyon dolar alırken japonya'da bu rakam milyonun altına düşüyor, yani maliyet kısmak için en tepeden başlıyorlar.
kısacası japonlar bu krizi "ahlaklı" oldukları için atlatmıyor; daha muhafazakar, daha küçük ölçekli ve daha az açgözlü bir iş modeli kurdukları için atlatıyor. batının live-service oburluğu ve astronomik yönetici maaşları, sektörü kendi elleriyle bu hale getirdi. işin acı tarafı: aynı hatayı yapan batılı şirketler, bedelini en alttaki geliştiricilere ödetiyor.