distopik roman okurken kendini bir maraton hazırlığında sanma durumudur. ikisi de aynı yalanla başlar: "bu sefer düzenli gideceğim". sonra ilk kitapta dünya yıkılır, ilk koşuda dizlerin yıkılır. 1984'te winston'ın her şeyi kaybetmesi gibi, sen de 30. kilometrede her şeyi kaybedersin. ama fark şu: distopyada devlet seni izler, maratonda sadece strava arkadaşların. ikisi de nefes nefese bitiyor, sadece biri madalya veriyor. daha önce belirttiğim gibi (bkz: #3OOWhI-3owz7QuabcfdhV) distopya şimdinin röntgeni değil, MR'ıdır; maraton da öyle, kimse 42 km'yi ciddiye almaz, herkes "bende bi şey var" der. sonuç: distopya okuyup maratona hazırlanan adam, aslında ikisinden de kaçıyordur. gerçeği flaş gerçeği: kaçacak yer yok, sadece daha iyi bir hikaye var.