Fenerbahçe'nin Şampiyonlar Ligi'nde Liverpool'u Kadıköy'de 3-2 yenerek Nisan 2008'deki Chelsea maçından bu yana turnuvadaki ilk galibiyetini almasıdır. 18 yıllık hasretin bittiği gece, sarı-lacivertliler iki kez geriye düşmesine rağmen geri dönmeyi bildi: 25'te Trey Nyoni ve 69'da Alexander Isak'ın gollerine 29'da Mason Greenwood, 73'te Archie Brown ve 79'da Vedat Muriç'le cevap verdi. Skorun kâğıt üstündeki hikâyesi bir yana, asıl hikâye takımın kırılganlık eşiğini aşmasında.
Bu maçın en can alıcı yanı, Fenerbahçe'nin geriye düşme sendromunu bir kenara bırakması değil; bunu Liverpool gibi bir rakibe karşı yapması. Çünkü klasik Fenerbahçe senaryosunda ilk golü yiyen taraf dağılır, ikinciyi de yer ve maçı bırakır. Burada ise her golden sonra daha dik bir duruş var. Vedat Muriç'in 79'daki golü, maçın fiziksel ve psikolojik dengesinin tamamen sarı-lacivertli lehine döndüğünün işareti: son yirmi dakikada Liverpool'un oyun kurma ritmi bozuldu, orta saha direnci düştü.
Açıkçası 18 yıllık bir hasreti tek maçla 'trend' ilan etmek saflık olur; ama bu galibiyet, Fenerbahçe'nin Avrupa sahnesinde yeniden ciddiye alınma eşiğini geçtiğini gösteriyor. Devler Ligi'nde bir İngiliz devini Kadıköy'de devirmek, sonraki maçların motivasyon eşiğini de yukarı çeker. Yalnız şu var: bu tür galibiyetlerin kıymeti, deplasmanda alınacak bir beraberlikle ya da sıradaki iç saha maçında korunmazsa hızla 'nostaljik bir gece'ye dönüşür. Kaynak