yılın ilk büyük ödül gecelerinden biri olarak beklenenlerin ve sürprizlerin aynı sahnede buluştuğu törendir. madonna, 1991'deki the immaculate collection döneminden bu yana ilk kez bir vma açılışını üstlenmiş ve confessions ii albümünden bir medley sunmuş; sabrina carpenter'ın eşlik ettiği performans gecenin en çok konuşulan anı olmuş. taylor swift'in de yılın en çok aday gösterilen isimlerinden biri olarak geceyi ödülle kapattığı, ancak kamera arkasında kalan anların asıl hikâyeyi yazdığı bir organizasyondu. (bkz: #-0xjCgi7jKKKlWdWIJ8RZ) zamanında yazdığımız gibi, madonna'nın vma sahnesi her zaman bir kültürel müdahale niteliği taşır; 1991'deki the immaculate collection performansından bu yana bu sahneye çıkışı, sadece bir şarkı söylemek değil, pop tarihine yeniden not düşmek anlamına geliyor.
gecenin televizyona yansımayan kısmı ise ayrı bir sözlük konusu: pembe duvaklı madonna hayranlarının salon önündeki bekleyişi, sabrina carpenter ile madonna'nın sahne arkasındaki superstar reunion anı ve taylor swift'in kameralara yakalanmayan sürpriz hamlesi. billboard'un derlediği "9 best vmas moments you didn't see on tv" listesine göre bu anlar, törenin asıl ruhunu taşıyan kısımlar. yayıncı kuruluşun kestiği her reklam arasında aslında bir başka hikâye dönüyor; seyirciye gösterilen iki saatlik şov, arka planda dönen üç saatlik kaosun sadece fragmanı.
bana kalırsa vma'lerin asıl değeri artık sahnede değil, sahnenin çevresinde birikiyor. ödül dağıtımı ve performanslar bir yere kadar öngörülebilir; asıl merak edilen, kimin kime sarıldığı, kimin salona gizlice girdiği ve hangi hayran kitlesinin hangi kostümle kendini var ettiği. madonna'nın 2026'da hâlâ bir vma açılışını sırtlaması ise pop müziğin kurumsal hafızası açısından ayrı bir parantez: yeni nesil adaylar gelip geçiyor ama o sahne hâlâ bir isimle anılıyor.