trt spor'un son dönemde sıkça karşımıza çıkan, içeriğinden çok başlığıyla gündem olan bir sloganı. hani maç öncesi stüdyoda bir anda ekrana düşer, altında da muhtemelen bir milli takım ya da büyük kulüp görüntüsü vardır; kimse tam olarak neyin korkusu neyin umudu olduğunu bilmez ama herkes başını sallar.
aslında burada anlatılan şey saf bir futbol romantizmi değil, daha çok duygusal bir pazarlama stratejisi. türk futbolunda sonuçlar o kadar öngörülemez ve travmatik hale geldi ki, taraftara "korku" ile "umut" arasında salınan bir duygu durumu satmak, skordan bağımsız bir bağ kurmanın en kolay yolu oldu. maç kazanılınca umut, kaybedilince korku; slogan hepsinin üstünü örtüyor.
(bkz: trt spor)
bir de işin absürt tarafı var: aynı cümle, aynı jenerik müziği, aynı ciddiyetle haftalarca dönebiliyor. sanki futbolun kendisi değil de bir sabah kuşağı motivasyon programı izliyoruz. yine de itiraf edeyim, o cümle bir yerden sonra insanın bilinçaltına yerleşiyor; derbi öncesi kendi kendine mırıldandığını fark ediyorsun.