ikisinin de ortak noktası şimdiki zamanı çekilmez bulması; biri geleceği karartıp kaçış yaratıyor, diğeri geçmişi cilalayıp sığınak. daha önce yazdığım gibi (bkz: #Io1_Q1ayw4-EhIUrCJdLT) nostalji geçmişi kayıp cennete çevirirken distopya geleceği kilit altına alıyor; sonuç aynı: bugünün röntgeni çekilmiyor. bana kalırsa ikisi de birer kaçış rotası, fark sadece yön tabelasında.