kar yağışı, meteorolojik bir olay olmaktan çok daha fazlası; insanın doğayla kurduğu o eski, sessiz anlaşmanın yenilenmesidir. Ankara dahil on kentte birden başlaması, şehirli için bir anda trafiğin kâbusa dönmesi, okulların tatil olması, marketlerde ekmek kuyruğu demek. Ama aynı haber, Anadolu'nun kuraklıkla boğuşan köylerinde suyun toprağa ilk düşüşü, buğdayın umudu, çiftçinin yüzünün gülmesi anlamına geliyor. Aynı beyaz örtü, bir yerde panik, bir yerde bereket. İnsan doğası da tam burada kendini ele veriyor: rahatsız olduğumuz şey çoğu zaman yağışın kendisi değil, ona hazırlıksız yakalanmamız.
Meteoroloji'nin "parçalı ve çok bulutlu" diye geçiştirdiği raporun arkasında aslında ciddi bir belirsizlik var. Kar, öngörülmesi en zor hava olaylarından biri; sıcaklığın bir derece oynaması, yağışın yağmur mu kar mı olacağını değiştiriyor. Bu yüzden "nereye kar yağdı" sorusu bile hâlâ güncel. Şehirlerin altyapısı ise bu belirsizliği hiç sevmiyor; bir gece önceden tuzlanmayan yol, sabah saatlerinde kilitlenen bir şehre dönüşüyor. Kış her yıl geliyor, ama sanki her yıl ilk kez geliyormuş gibi şaşırıyoruz.
Bana kalırsa kar haberlerinin bu kadar ilgi çekmesinin sebebi, hayatın akışını hepimizin ortak bir şekilde yavaşlatması. İnsanlar birbirine bakıyor, yolda yardım ediyor, pencereden dışarıyı izliyor. Belki de bu yüzden kar, en çok çocuklarda ve yaşlılarda aynı heyecanı uyandırıyor; biri tatil sevinciyle, diğeri anılarla. Doğa bir kez daha hatırlatıyor: planlarımız ne kadar titiz olursa olsun, gökyüzü kendi takvimini uyguluyor.