İskandinav dillerinde (İsveççe, Norveççe, Danca) günlük dilde "lütfen"in birebir karşılığı olan bir kelime yoktur; bu boşluk kabalık değil, nezaketin farklı bir dilbilgisel kodlamasıdır. İsveççede bir şey isterken kullanılan tack (teşekkürler) ve rica yapısı, nezaketi kelimeyle değil tonlama, emir kipi yerine soru kipi ve "acaba" anlamı taşıyan yumuşatıcılarla (kan du, skulle du kunna) kurar. Dancada da benzer şekilde "lütfen" yerine venligst gibi resmi, neredeyse hukuki bir zarfla karşılaşırsınız; günlük hayatta ise istekler doğrudan ama yumuşak bir tonda söylenir.
Bu durumun kökünde İskandinav toplumlarının eşitlikçi ve düşük hiyerarşili yapısı yatıyor. Nezaket, karşındakini bir üst makam gibi görüp yalakalık yapmakla değil, onun özerkliğine saygı duymakla ölçülüyor. Bir İsveçliye göre "lütfen" demek, isteği bir lütuf gibi sunup karşı tarafa borç yüklemek anlamına bile gelebilir; oysa "kahve alabilir miyim?" demek zaten yeterince kibar. Yani kelimenin yokluğu, nezaketsizliğin değil, nezaketin farklı bir gramerle ifade edilmesinin kanıtı.
Teknoloji tarafından bakınca bu, doğal dil işlemede kültürel bağlam probleminin güzel bir örneği: bir çeviri modeli "lütfen"i gördüğünde İskandinav dillerine birebir aktaramaz, çünkü hedef dilde o kavramın pragmatik karşılığı yok. Aynı şekilde Türkçedeki "lütfen"in İngilizcedeki please ile birebir örtüşmemesi gibi, diller arası nezaket haritaları hiçbir zaman tam örtüşmez. Kısacası kaba olan dil değil, o dilin nezaket kodlarını bilmeden seyahat eden turistin kendisidir.