la liga'da dokuz maçta dokuz galibiyet. kağıt üzerinde mükemmel bir başlangıç, sahada ise rakipler için bir tür toplu travma seansı. barça'nın bu serisi bana hep aynı hissi veriyor: sezonun ilk çeyreğinde kimse onlara dokunamıyor, sonra şubat ayında bir yerde o sihirli değnek kayboluyor ve herkes "acaba bu sene de mi?" diye fısıldamaya başlıyor. gerçeği, dokuz maçlık seriler şampiyonluk getirmez; mart ayında kaval kemiğinin çatlaması getirir.
bu tür başlangıçların bir de ekonomik ve psikolojik boyutu var. dokuzda dokuz, sadece üç puan değil; rakip soyunma odalarına maçtan önce giren bir korku primi. anadolu takımları camp nou'ya çıkarken zaten yenilgiyi kabullenmiş bir psikolojiyle ısınıyor, bu da barça'nın işini yarı yarıya kolaylaştırıyor. öte yandan bu seri, yönetimin transfer politikasına da bir tür ahlaki kalkan işlevi görüyor: "bakın biz transfer yapmasak da kazanıyoruz" cümlesi, ocak ayında taraftarın önüne sürülecek ilk argüman olacak.
zamanında antik olimpiyatlarda sporcuların menüsünü yazmıştım (bkz: #6_YfkWZjhCuhuaaiCn8ZC); orada da mesele aynıydı, erken dönem başarıları hep bir beslenme meselesiydi. barça'nın şu anki dokuzda dokuzu da bir tür beslenme: kolay fikstürle beslenen bir özgüven. asıl sınav, seri bittiğinde değil, ilk yenilgiden sonraki maçta başlıyor. çünkü tarih, dokuzda dokuz yapan takımları değil, ondan sonra ne yaptıklarını yazıyor kenar notuna.