jon hassell'ın ölümünden sonra çıkan, pentimento üçlemesinin son halkası. albüm, trompetçinin son canlı konser kaydına yaslanıyor; yani bir stüdyo cilası değil, adamın sahnedeki son nefesi. pitchfork'un deyimiyle "odaklı ve kendine has müzikal varlığını" öne çıkaran bir belge niteliğinde.
hassell'ı ilk kez duyanlar için küçük bir hatırlatma: çoğumuz onu 1980'de brian eno ile yaptığı fourth world, vol. 1: possible musics ile keşfettik. o albümde trompeti bir enstrüman gibi değil, atmosferin kendisi gibi kullanıyordu; nefesle şekillenen, elektronik dokularla iç içe geçen bir ses. bu üçleme de aynı damardan geliyor, sadece resimden ilham alan bir çerçeveyle.
son canlı kayıt olması işi hüzünlü ama ucuz bir veda albümüne çevirmiyor. hassell'ın trompeti hâlâ müzikal bir mimari kuruyor: katmanlar, boşluklar, beklenmedik mikrotonal kaymalar. dinlerken insanın aklına "bu adam yıllar önce ne yapıyorsa, son gününde de aynısını yapıyor" düşüncesi geliyor; tutarlılık denen şeyin en sessiz hali. (bkz: dördüncü dünya müziği)