türk futbolunun son yirmi yılında teknik direktörlük koltuğunun ne kadar geçici bir makam olduğunu belgeleyen isimlerden biri. futbolculuk kariyerini orta sahada, top çalma ve pas dağıtma üzerine kurmuş bir oyuncuyken, kulüp içindeki yapısal istikrarsızlığın doğal sonucu olarak kendini teknik direktör koltuğunda bulan jenerasyonun temsilcisi. trabzonspor'da altyapıdan yetişip a takıma kadar yükselmesi, camia içi aidiyet kodlarını öğrenmesini sağlamış; bu yüzden kulübün onu sürekli yangın söndürücü olarak kullanması tesadüf değil. bugün geldiği noktada kulüp yönetimlerinin sportif direktörlük, alt yapı koordinatörlüğü ve gerektiğinde a takım teknik direktörlüğü arasında salınan bir görev tanımıyla onu kurumsal bir yedek parça gibi konumlandırdığını görüyoruz. türk futbolunda teknik direktörlük kariyerinin ne kadar kırılgan olduğunu, başarılı bir sezonun ardından bile koltuğu kaybetme riskinin her an mevcut olduğunu onun özelinde okumak mümkün. kurumsal hafızayı taşıyan, kulüp kültürünü bilen yerli teknik adamların avrupa'daki muadillerine kıyasla çok daha az stratejik özerkliğe sahip olması, türk futbolunun yapısal bir sorunu olarak önümüzde duruyor.