bir savaşın bitişi, çoğu zaman tarafların birbirini yok edemeyeceğini idrak ettiği o yorgun anın ilanıdır. trump'ın iran savaşının sonuna yaklaşıldığını ve tahran'la doğrudan görüşmeler yapıldığını söylemesi, aslında savaşın askeri değil siyasi bir tıkanıklığa girdiğinin itirafıdır. zira savaş, hedeflerine ulaşamadığında değil, ulaşmanın maliyeti kazancı aştığında biter. burada da benzer bir eşik: abd, on yıllardır süren yaptırım ve tehdit dengesini askeri bir macerayla taçlandırmak istedi, ancak iran'ın vekil güçler üzerinden yürüttüğü asimetrik direnç ve bölgesel yayılma kapasitesi, savaşı kazanılamaz bir hal almıştır. doğrudan görüşme iddiası ise, savaşın sonunun değil, belki de yeni bir pazarlık döneminin başlangıcıdır. insan doğası gereği, güç zehirlenmesi yaşayan liderler, yenilgiyi kabul etmek yerine 'kazandık' diyerek masaya oturmayı seçer. tarih, bu tür sonların genellikle kalıcı bir barış değil, geçici bir ateşkes ürettiğini gösteriyor. savaşın sonu dediğimiz şey, çoğu zaman bir sonraki savaşın tohumlarının ekildiği o sessiz aralıktır.