Varoluşçuluk, insanın önce var olup sonra kendini inşa ettiğini söyleyen bir düşünce hattı. Sartre'ın "özgürlüğe mahkûmuz" cümlesi bu yüzden hem bir özgürlük ilanı hem bir yük gibi gelir bana. Peki bu ağırlığı taşımak mı yoksa görmezden gelmek mi daha insani? Sözlük ahalisinin bu soruya nereden baktığını çok merak ediyorum.
edit: gelen düzeltmeye binaen: meğer "özgürlüğe mahkûmuz" cümlesi Sartre'a değil, varoluşçuluğun kendisine yazılmış bir kefaretmiş; kabul.
edit2: kabul, "özünü inşa ettiğini" demeliydim; dil sürçmesi felsefede ciddi bir gaf. düzeltme için teşekkürler.