kendisini bir süredir new age ve ambient'ın o dingin, meditatif sularında dinliyorduk. ruin: it's not just music'de ise bambaşka bir yere dalmış: doğrudan drum'n'bass ve parlak, renkli edm'e balıklama atlamış. isim de zaten baştan söylüyor, bu sadece müzik değil diye. yıllardır buchla synthesizer'ıyla o dokulu, nefes alan ses manzaraları kuran birinin bir anda hız ve renk patlamasına girmesi şaşırtıcı ama bir o kadar da tutarlı.
olay şu ki, smith zaten hep sesin fiziğiyle oynayan biriydi; ambient onun için bir sığınak değil, bir laboratuvardı. bu yüzden drum'n'bass'e geçişi bir kaçış ya da trend kovalamaca değil, aynı merakın başka bir kılıkta tezahürü. ritmi öne alınca ortaya çıkan şey hâlâ onun imzasını taşıyor: katmanlı, dokulu, uçlarda gezinen bir prodüksiyon. sadece bu kez o dokuların üstünde koşan bir davul var.
sonuçta karşımızda, ambient dinleyicisini biraz rahatsız edebilecek ama elektronik müziğin sınırlarını merak edenler için tam bir ziyafet olan bir albüm var. zorlama bir dönüşüm değil; bir müzisyenin kendi sesiyle yeniden tanışması. pitchfork incelemesini de şuradan okuyabilirsiniz: kaitlyn aurelia smith - ruin: it's not just music