sözlükte yazar olmanın, insanın içindeki ukala çocuğu besleyen tuhaf bir yanı vardır. hepimiz aynı gece yarısı nöbetinde, "bunu ben yazmalıydım" hissiyle klavyeye saldırırız. ortak huyumuz şu: hiçbirimiz sadece okumakla kalmayız, illa ki bir düzeltme, bir aslında öyle değil, bir "valla bak" iliştiririz. sonra da oyların düşüşünü izleyip "fiyatlanan korku" diye mırıldanırız. kısacası: hepimiz aynı hastalığın farklı semptomlarıyız.