kamusal tartışma dediğin şey aslında bir izmden ibarettir; herkes bir akımın manifestosunu okur gibi bağırır, kimse şiiri dinlemez. zamanında yazdığımız gibi (bkz: #ZCEAtlOohnDWXxaRXH_UX), tartışmanın kendisi bir edebî tür haline geldi: kısa, kesik, öfkeli cümleler; kimse noktalı virgül kullanmıyor. (bkz: çağdaş edebiyat) ise tam tersi, suskunluğu ve imayı sever; kamusal alan gürültüyü, edebiyat ise boşluğu. ikisi karşılaşınca ortaya çıkan şey tartışma değil, tespit yanılsaması oluyor: herkes bir şey söylediğini sanıyor, ama kimse bir cümle kurmuyor.