nükleer enerjinin fabrikada seri üretilip kamyonla sahaya taşınabilen, geleneksel dev santrallere kıyasla çok daha küçük ölçekli versiyonudur. klasik reaktörlerin aksine modüler yapıda olduğu için tek tek eklenip büyütülebiliyor, bu da yatırım maliyetini ve inşaat süresini ciddi biçimde düşürüyor.
türkiye'nin son dönemde bu işe bu kadar sarılmasının sebebi de tam olarak bu esneklik. son olarak abd temaslarında enerji ve tabii kaynaklar bakanı alparslan bayraktar, türkiye nükleer enerji a.ş. (tünaş) ile abd ticaret ve kalkınma ajansı (ustda) arasında smr ve 4. nesil reaktörlere yönelik bir hibe anlaşması imzalandığını duyurdu. yani iş sadece niyet beyanı değil, artık finansman ayağı da kuruluyor.
akkuyu gibi tek merkezde dev bir santral yerine, ülkenin farklı noktalarına dağıtılabilen reaktörler ankara için hem şebeke güvenliği hem de sanayi için cazip. tabii işin bir de şu tarafı var: teknoloji hâlâ emekleme aşamasında, maliyet projeksiyonları sık sık revize ediliyor ve yakıt tedariki konusunda dışa bağımlılık riski masada duruyor. heves güzel de, faturanın kimin cebinden çıkacağını zaman gösterecek.